Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.
Antoine de Saint-Exupéry (Mały Książę)
Beverly była w domu już równy tydzień. O ile "bycie w domu" nie równa się z przesiadywaniem w nim, gdyż blondynka za bardzo na to nie miała ochoty. Jej rodzeństwo wydawać by się mogło, że już kompletnie nie rozumiało, co się z nią działo. Beverly wymykała się z domu na całe dnie, wracała do domu pijana około czwartej tylko po to, by znowu o trzynastej z niego uciec. Wyraźnie było widać, iż nie doszła do niej wiadomość, że została matką cały tydzień temu. Nie, do niej w ogóle już nic nie dochodziło. Była głucha na pretensje rodzeństwa dotyczące imienia jej córki, jej całonocne oraz całodzienne płacze, coraz wulgarniejszy język trzynastoletniej Cameron... I dużo więcej. Może popadała w zwyczajny marazm, który jest po ciąży i wszystkich jej ostatnich przeżyciach czymś naturalnym? Pozostali Carterowie tego nie wiedzieli. Skąd by mieli? To nie oni posiadali aktualnie tygodniową dziewczynkę. Może i nie znali ciężaru złej passy, która teraz żałośnie prześladowała Beverly. Ale blondynka za każdym razem odrzucała ich pomoc. Postanowili więc nie pytać jej więcej o zgodę. Sami, bez zapoznania się z jej opinią, ruszyli siedemnastolatce na ratunek.
Madison z ochoczym uśmiechem wyciągnęła Jeremego Cartera z domu i zabrała go na zakupy. Ostatnio trochę zaoszczędzili, a Jena nie miała nawet kołyski. Jena nie miała kompletnie niczego, poza jedną parą śpioszków, które podarowane były jej matce w szpitalu za darmo. Madison wreszcie posiadała okazję, by udowodnić, że jest poważną i przynajmniej odrobinę odpowiedzialną dziewiętnastolatką. Ach, i dobrą siostrą. To ostatnie przede wszystkim.
Londyn był na szczęście po brzegi wypełniony sklepami różnej maści, tymi dziecięcymi również, toteż rodzeństwo nie miało problemu z odnalezieniem pierwszego lepszego, gdzie ceny nie były jakoś specjalnie wysokie, a i jakość nie najgorsza. Co jak co, ale dla najmłodszego członka kolejnej generacji Carterów było trzeba zapewnić odrobinę lepsze standardy. Tym bardziej patrząc na sytuację małej. Nie była szczęśliwie wyczekiwana przez matkę, a ojciec?... A propos, co z "ojcem"? Zniknął gdzieś, nikt nie wiedział o jego istnieniu, a Beverly na każdą wzmiankę o drugim rodzicu Jeny, per viam*, którego imię brzmiało Steven, wybuchała płaczem. Był to jak widać temat niesamowicie wrażliwy, toteż rodzeństwo Carter zostawili go w spokoju.
Madison i Jeremy biegali radośnie po sklepach niczym duże dzieciaki wrzucając do koszyka wszystko, co wydało im się najpotrzebniejsze. Przy kasie stanęli więc z pięcioma buteleczkami (bo obiło im się o uszy jak jakaś starsza, otyła kobieta mówiła, iż to bardzo zdrowo jeść pięć posiłków dziennie, a teraz mogli napisać na każdej buteleczce, który to posiłek!), kilkoma smoczkami (tak na wszelki wypadek), ogromnym opakowaniem pieluch, chusteczek i takich tam innych. Kolejnym odwiedzonym przez nich sklepem był butik z odzieżą niemowlęcą, gdzie Madison miała drugie pole do popisu, aby wybrać najlepsze i najpiękniejsze ubrania dla siostrzenicy. Oscylowały one głównie w odcieniach jasnego różu, beżu i ecru, chociaż z trzy białe bluzeczki też się znalazły. Ostatnim "przystankiem" został sklep z wózkami, nocnikami oraz tym, czego Carterowie teraz najbardziej potrzebowali - łóżeczkami. Wybór był nader szybki, bowiem Madison od razu w oczy rzuciło się niewielkie, drewniane łóżeczko z baldachimem, które było stosunkowo niedrogie i ładne. Jeremy błyskawicznie zgodził się na łóżeczko, które oczarowało i jego.
Jeremy i Madison obładowani po szyje zakupami dla siostrzenicy mogli już wracać do domu. Zajęło im to rzecz jasna więcej czasu, gdyż dwa razy zatrzymali się na spoczynek. Bądź co bądź, dźwiganie takich ciężarów wymagało dobrej kondycji i primum omnium** siły, czym ani Jeremy, ani Madison nie grzeszyli. Mimo wszystko wracało im się dość miło. Ta dwójka rodzeństwa zawsze miała wspaniały kontakt, można by stwierdzić, że wręcz najlepszy z całego klanu Carterów. Jeremy i Madison byli bez cienia wątpliwości bratnimi duszami. Mimo, że były to persony dość wybuchowe i uszczypliwe, to nigdy nikomu nie odmówili pomocy, choć sami też o nią nie prosili. A powinni. Bo ich sytuacja - honeste*** - była beznadziejna. Po co jednak się do tego przyznawać, gdy można robić dobrą minę do złej gry?
Madison wraz z Jeremym weszli do mieszkania, a że mieszkali na trzecim piętrze, też musieli się trochę zmachać. No, przynajmniej Jeremy - bo to właśnie jemu przypadło zadanie niesienia tego cholernie ciężkiego łóżeczka i jednej siatki z tymi mniejszymi zakupami. Naturalnie, miał przecież dwadzieścia jeden lat i był facetem, nie?
Cameron siedziała właśnie z Jeffem w salonie na starej, skrzypiącej sofie, oglądając w telewizji kreskówki. Po usłyszeniu czyjejś obecności w mieszkaniu, trzynastolatka wiedząc już doskonale, że to Madison i Jeremy wrócili, zerwała się z sofy i wybiegła na przedpokój.
- Pomóc wam? - zapytała, ale było to pytanie retoryczne. Żaden prawdziwy Carter nigdy nie zgodzi się na przyjęcie pomocy, tym bardziej w czymś tak błahym jak noszeniem zakupów!
Madison i Jeremy równocześnie odmówili, stawiając wszystko na ziemi i prawie w tym samym czasie odetchnęli z ulgą. Cameron uśmiechnęła się cynicznie i kręcąc głową z pogardą, stwierdziła:
- Ale macie beznadziejną kondycję. Poważnie was to tak zmęczyło? - Z jej ust wydobyło się głośne prychnięcie. - To już Jeff ma mniej chujową ko...
- Cam, czy nie rozmawialiśmy już o wulgaryzmach? - trzynastolatce przerwała natychmiastowo Madison, marszcząc brwi.
- O jakich wulgaryzmach? Wy klniecie co chwilę! To znaczy Beverly. Wy nie aż tak bardzo co chwilę. - Cameron wzruszyła ramionami, a Madison posłała starszemu bratu błagalne spojrzenie. Przykra prawda - Cam miała rację.
- Jesteśmy od ciebie duuużo starsi, Cameron. A Beverly przechodzi teraz przez... trudny okres życia.
- Beverly to ma chyba WIECZNY okres. - Cameron zaśmiała się sarkastycznie, a Madison odruchowo, nie potrafiąc ukryć, że słowa młodszej siostry ją rozbawiły, parsknęła krótkim, urywanym śmiechem, gdyż Jeremy spojrzał na nią jednym ze wzroków mówiących "opamiętaj się". Dziewiętnastolatka wbiła wzrok w ziemię by skupić się na brudnych panelach w ich niebogatym mieszkaniu, w celu odwrócenia uwagi od słów siostry.
- Ee, no dobra, gdzie jest Jena? - zapytał ściszonym głosem Jeremy zmieniając temat.
- Śpi w moim pokoju - odparła Cameron, wskazując ruchem głowy na drzwi od jej i Jeff'a pokoju.
Po słowach siostry, Madison natychmiast weszła do jej pokoju i na łóżku sześcioletniego Jeffrey'a znalazła malutką, bladą postać przykrytą kołdrą. Wyraźnie była pogrążona w naprawdę ciężkim śnie, co było u niej rzadkością. Wystarczyło jedno skrzypnięcie podłogi, by dziecko obudziło się i zaczęło donośnie płakać. A jej płacze były dla wszystkich Carterów katuszami jakich jeszcze nie znali. Jeff nigdy nie płakał tak głośno a obudzenie go w pojedynkę graniczyło z cudem. Cameron też była raczej spokojnym dzieckiem. A więcej starsze rodzeństwo Carter już nie pamiętało, bo gdy urodziła się Beverly, Madison miała tylko dwa lata, natomiast Jeremy cztery. Taaak, Caleb i Serena naprawdę powinni byli złamać chociaż raz swoje niesamowicie ostre i surowe chrześcijańskie zasady i zapoznać się z czymś takim jak zabezpieczenia.
Jeremy i Cameron poszli razem do salonu i zasiedli na sofie po obu stronach Jeffrey'a, który był tak pochłonięty aktualną kreskówką w telewizji, że zauważenie rodzeństwa zajęło mu trochę więcej czasu. Jerememu powoli same zamykały się oczy. Był już kompletnie znużony, między innymi przez to, że nie spał przez całą noc ze względu na płaczącą i bezsenną siostrzenicę. Beverly jak zwykle gdzieś się ulotniła. Ale tym razem było trochę dziwniej, bo pomimo tego, że zbliżała się szesnasta, siedemnastolatka nie wróciła do domu.
I dopiero w tym momencie chłopak zdał sobie z tego sprawę. Coś jej się stało? Zapomniała gdzie mieszka? Nie wracała, bo nie chciała? Chciała od nich uciec?
Wszystkie te pytania wydały się blondynowi niesamowicie męczące, równocześnie ambarasujące. Chciał znów zamknąć oczy, ale przez nagłą, niejasną histerię nie mógł. Martwił się. Beverly była przecież zdolna do potwornych rzeczy.
Podczas tego całego paraliżu, Jeremy usłyszał gwałtownie otwierające się drzwi.
Beverly?
Chłopak poderwał się z sofy, a zaraz po nim Cameron, jednak Jeremy nakazał jej ruchem ręki by nie wychodziła z salonu, co ona naturalnie zbagatelizowała. Tak, to była Beverly. Ta bezwstydna dziewucha po prostu tak tu sobie bezpardonowo wlatuje jeszcze telepiąc się i przewracając jak pijana i myśli, że wszystkie grzechy zostaną jej odpuszczone? Och, chyba zapomniała kto jest jej bratem.
Madison również po chwili pojawiła się w przedpokoju. Ta cała sytuacja była jakoby zbyt chaotyczna, bo Jena rozpłakała się przeraźliwie, na co uwagę zwróciła tylko Madison. Niepewnie odwróciła się i szybkim krokiem wróciła do lamentującej siostrzenicy.
- Cameron, wyjdź - syknął Jeremy do młodszej siostry, która patrzyła na starszą (z nader wyraźnym "syndromem następnego dnia") siostrę z obcesowym sarkastycznym uśmieszkiem.
- Nie? - sprzeciwiła się trzynastolatka z drwiną w głosie.
Jeremy wyraźnie tym rozdrażniony popchnął siostrę lekko w stronę salonu, przez co dziewczynka sama postanowiła się oddalić z naburmuszoną miną. Chłopak próbował zachować spokój i często mu się to udawało, jednak teraz wątpił w samego siebie. Beverly Carter musi dorosnąć.
...ale póki co spała na podłodze.
* - (łac.) swoją drogą
** - (łac.) przede wszystkim
*** - (łac.) szczerze
Kilka słów od autorki:
Nie jestem w pełni zadowolona z tego rozdziału, ale... Chyba aż tak źle to nie jest. Z resztą, nie mi to oceniać.Formatowanie (wraz z akapitami) się pierdzieli, nie mam na to wpływu. [*]